Alexis karpouzos Wiki
Advertisement

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ[]

Ο Αλέξης καρπούζος γεννήθηκε 9 Απριλίου 1967 στην Αθήνα. Παρακολούθησε μαθήματα

Γεννήθηκε 9 Απριλίου 1967Σπουδές :Φιλοσοφία Επάγγελμα :Φιλόσοφος

φιλοσοφίας και κοινωνικών σπουδών στη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών και μαθήματα πολιτικής επιστήμης στη Νομική Σχολή Αθηνών, συνέχισε τις σπουδές του στην ψυχανάλυση και την ψυχολογία της μάθησης. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του στην Ελλάδα δραστηριοποιήθηκε ενεργά με τα κοινωνικά και οικολογικά κινήματα, όπως και με τα κινήματα στέγης της εποχής. Το 1990, συνάντησε τον Έλληνα φιλόσοφο και ψυχαναλυτή, Κορνήλιο Καστοριάδη και παρακολούθησε τις διαλέξεις και τα μαθήματά του. Επηρεάστηκε από την προσπάθεια του Καστοριάδη να συνδέσει τη φιλοσοφία με την ψυχανάλυση και την πολιτική προκειμένου να διερευνηθεί μια νέα προοπτική στα προβλήματα της μοντέρνας κοινωνίας. Το 1995 συναντήθηκε με τον Κώστα Αξελό και εμπνεύστηκε από τη μετα-φιλοσοφική του σκέψη και τις κεντρικές έννοιες, όπως οι έννοιες της ανοιχτής σκέψης, του παιχνιδιού και της ολιστικότητας/αποσπασματικότητας.


ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ[]

Η πρωτοτυπία της σκέψης του Αλέξης Καρπούζος είναι ότι διασχίζει τα πιο διαφορετικά πεδία, τις πιο αντίθετες φιλοσοφίες, για να τα ενώσει σε ένα συχνά αντιφατικό και σπασμένο σύνολο. Ο Μαρξ και ο Χάιντεγκερ, ο Φρόιντ και ο Ηράκλειτος, οι ποιητές και οι πολιτικοί θεωρητικοί αρθρώνονται σ' ένα ενιαίο και πολυδιάστατο σύνολο, δημιουργώνοντας μια ποιητική μεταφυσική, έναν στοχασμό του αδιανόητου. Το έργο του ρηξικέλευθο, όσο το παλάτι-λαβύρινθος του Βασιλιά Μίνωα, αντικατοπτρίζει το φιλοσοφικό και πολιτικό του ταξίδι, αψηφά τα συστήματα, τις μόδες και τις σχολές της εποχής του προσπαθώντας να στοχαστεί το αδιανόητο και να διευρύνει τον χωροχρονικό ορίζοντα. Αύριο, όταν πολλοί θα ξεχαστούν, αυτή η απαιτητική φωνή μπορεί να αποδειχθεί απαραίτητη. Ο Αλέξης καρπούζος αξιοποιεί την προ-Σωκρατική φιλοσοφία και γενικά την αρχαία ελληνική φιλοσοφία, καθώς και την προ-φιλοσοφική σκέψη των Ουπανισάντ, των Βεδών και του Βουδισμού στην Ινδία, του Λάο Τζού, του Ζεν Βουδισμού και της ταοϊστικής παράδοσης στην Κίνα, των Άράβων μυστικιστών και ποιητών με τη μεταφυσική τους θρησκευτικότητα, ως μεταφυσική βάση για την ερμηνεία και κατανόηση του κόσμου και της ύπαρξης. Συγχρόνως, η αρχαία μεταφυσική συνδέεται με τη διαλεκτική οντολογία του Χέγκελ και με τη σύγχρονη σκέψη του Μαρξ, του Νίτσε, του Φρόιντ, του Χούσερλ, του Μερλώ-Ποντύ, του Χάιντεγκερ και άλλων ως ερμηνευτικό πλαίσιο για την κατανόηση των κεντρικών προβλημάτων του τεχνικού και επιστημονικού κόσμου κατά την εποχή του. Για τον Αλέξης Καρπούζος, ο συνδυασμός της αρχαίας σοφίας, της σύγχρονης σκέψης και της ρηξικέλευθης φυσικομαθηματικής επιστήμης, δημιουργεί την υπερβατική εμπειρία του συμπαντικού χωροχρόνου και τη συνείδηση ​​της κοσμικής ενότητας.

Ο Αλέξης καρπούζος γράφει, διδάσκει και περιοδεύει ως πνευματικός δάσκαλος. Θεωρεί ότι είναι μόνο ο νους και η γλώσσα που χωρίζουν την ενότητα του καθολικού χωροχρόνου σε οντολογικές περιοχές και εννοιολογικά μέρη, ενώ η Συνείδηση ​​παραμένει ένα ενιαίο σύνολο, άλλη όψη του Μηδενός. "Καλώ τους ανθρώπους να θυμούνται απλώς ότι ο κόσμος δεν αποτελείται από υποκείμενα και αντικείμενα, το "υποκείμενο" "και το "αντικείμενο" είναι μεταφυσικές αφαιρέσεις της ενιαίας και αδιαίρετης Ολότητας που εκδηλώνεται με πολλαπλές μορφές. Η πεπερασμένη γνώση του ανθρώπου χωρίζει το Σύνολο σε οντολογικές περιοχές και μελετά κατακερματισμένα τα όντα, παράγοντας γνώσεις σε επιμέρους πεδία και τομείς, όμως έτσι διαφεύγει η Αόρατη Ολότητα, ως συνύπαρξη των όντων. Η Συμπαντική Ολότητα, ως ενιαία Πληροφορία, ξετυλίγεται ως χωροχρόνος, εκδηλώνεται σε πολλαπλές μορφές/πληροφορίες, κάθε μορφή ενσωματώνει την Ολότητα την εμπλουτίζει και την διαφοροποιεί. Όλα τα όντα και τα πράγματα, ορατά, αθέατα και αόρατα είναι αλληλένδετα και αδιαχώριστα, είναι ίδιες και διαφορετικές μορφές της Ανοιχτής Ολότητας. "Δεν διαχωρίζεστε από αυτό που είστε εγγενώς μέρος, ανεξάρτητα από το πόσο μακρινά τα άλλα πράγματα φαίνονται σε εσάς. Είστε μέρος όλων όσων εμφανίζονται σε εσάς και όλα είναι μέρος σας. Επηρεάζετε ο ένας τον άλλον, επειδή ο καθένας είναι το άλλο. Η πιθανότητα επιβίωσης, διέρχεται από μια γενναιόδωρη και φιλική σχέση με τον άλλο άνθρωπο, με τα άλλα όντα, τον πλανήτη ως σύνολο, τα αστέρια και ολόκληρο το σύμπαν". Όπως λέει, «Χρειαζόμαστε μια μετα-οντολογική ποιητική σκέψη, χρειαζόμαστε μια αίσθηση της ενότητας της ζωής και των ανθρώπων για χάρη της ανθρώπινης ευημερίας και για την επιβίωση του πλανήτη. Χρειαζόμαστε μια αίσθηση ενότητας με τον Κόσμο, ώστε να μπορούμε να συντονιστούμε με τον Αόρατο Ρυθμό του. Αλλά χρειαζόμαστε επίσης και μια αίσθηση ατομικότητας, για χάρη της δικής μας αξιοπρέπειας και της αγάπης για τους άλλους. Το χρειαζόμαστε για να εκτιμήσουμε κάθε φυσική μορφή, κάθε ζώο και φυτό, κάθε ανθρώπινο άτομο στη μοναδικότητά του". Η ποιητική σκέψη του Αλέξη καρπούζος είναι μια έκφραση των εσωτερικών εμπειριών της ψυχής, έκφραση της καθολικότητας της. Οι ορθολογικές διατυπώσεις και οι ενορατικές συλλήψεις μαζί με τις εμπνευσμένες οπτικές εικόνες και τη συμβολική χρήση της γλώσσας προσφέρουν μια περιγραφή των ανυψωτικών εμπειριών της συνείδησης, μια ματιά σε υψηλότερους κόσμους. Ο φιλοσοφικός στοχασμός του Αλέξης καρπούζος μιλάει για την ανθρώπινη εμπειρία από μια πλανητική προοπτική, που ξεπερνά όλες τις θρησκείες, τα ιδεολογικά, πολιτιστικά και εθνικά σύνορα. Χρησιμοποιώντας ζωντανές εικόνες και μια άμεση γλώσσα που μιλάει στην καρδιά, η φιλοσοφία του προκαλεί μια αίσθηση βαθιάς επικοινωνίας με το συλλογικό ασυνείδητο, μια αίσθηση σύνδεσης με όλα τα πλάσματα του κόσμου, συμπόνια για τους άλλους, θαυμασμό για την ομορφιά της φύσης, σεβασμό για όλη τη ζωή, και μια πίστη στο αόρατο άγγιγμα του Κόσμου. Οι σκέψεις του Αλέξη καρπούζος είναι τόσο ορθολογικές όσο και διαισθητικές και ενορατικές, συχνά βαθιά μυστικές και παράδοξες, μας προκαλούν να ξεφύγουμε από το κουτί των περιοριστικών πεποιθήσεων και να δούμε τον Κόσμο και τα όντα από μια νέα προοπτική. Πάνω από όλα, ο Αλέξης καρπούζος, μας καλεί να στοχαστούμε το αδιανόητο, να δοκιμάσουμε την εμπειρία του, να αφυπνιστούμε και να διερευνήσουμε τα μυστήρια μέσα στον εαυτό μας, δηλαδή τα μυστήρια του σύμπαντος, γιατί το σύμπαν είμαστε εμείς, είμαστε οι αγγελιοφόροι του. ''Θα ανακτήσουμε την αίσθηση του δέους και του ιερού μόνο αν εκτιμήσουμε την συμπαντικότητα της ύπαρξής μας και την αποκαλυπτική εμπειρία της συμμετοχής μας στην Κοσμική περιπέτεια''.

ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ[]

"Είμαστε όλοι οργανικά αποσπάσματα του Αόρατου Συμπαντικού συνόλου που ξετυλίγεται ως κενός χωροχρόνος, άλλη όψη του Πλήρους, ενιαία και πολυδιάστατα, συγχρονικά, διαχρονικά, παν-χρονικά, τοπικά, πλανητικά και συμπαντικά. Η συνύπαρξη συνιστά προ-οντολογική, οντολογική και μετα-οντολογική κατάσταση, διατρέχει την ορατή, την αθέατη και αόρατη ζωή. Δεν υπάρχει διαχωρισμός, ο διαχωρισμός αποτελεί μια αυταπάτη των πεπερασμένων νοητικών και αισθητηριακών δυνατότητων. Η ματαιοδοξία, η απληστία και ο εγωισμός είναι όλες παραπλανητικές μορφές αντίληψης και κατανόησης, είναι οι μεγάλες κατάρες της ανθρωπότητας και οι αιτίες του ανθρώπινου πόνου". Υποστηρίζει ότι η Συμπαντική Ενότητα δεν είναι απλώς ένα ευγενές και υψηλό ιδανικό, αλλά είναι το αιώνιο συμβάν στη Φύση. Όλα είναι Ένα, επειδή το Ένα είναι Όλα, εκδηλώνεται με πολλαπλές μορφές και η κάθε μορφή συνοψίζει με μοναδικό τρόπο την Ανοιχτή Ολότητα. Επομένως, είναι εγωιστικό ότι ζούμε μόνοι μας. Είμαστε όλοι μέρος του Αόρατου συνόλου και δεν υπάρχει διαχωρισμός στο Σύμπαν", ο τόπος μας "είναι" άτοπος, ο χρόνος μας "είναι" άχρονος, η ύπαρξή μας εκδηλώνεται σε κάθε σημείο του ενιαίου συμπαντικού χωροχρόνου με διαφορετικές μορφές σε πολλαπλούς κόσμους, με διαφορετικούς βαθμούς γνωστικής ενημερότητας, έντασης της ψυχικής συμμετοχής και συνειδητής κατανόησης".


ΑΡΧΕΣ ΤΗΣ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑΣ[]

  1. "Το Διαγώνιο Μονοπάτι". Το "Διαγώνιο Μονοπάτι" συνιστά την Οδό για την υπέρβαση των αντιθέσεων και την μεταμόρφωση της Συνείδησης. την Οδό για την ενορατική εμπειρία του Αόρατου, το οποίο ο Αλέξης καρπούζος, το θεωρεί ως Καλειδοσκόπιο που αέναα μεταμορφώνεται. Όπως λέει ο Αλέξης Καρπούζος "δεν υπάρχει Ουρανός και Γη, Πλάσματα του Κόσμου και Θεότητες, Φύση και Ιστορία που αντιπαρατίθενται, αλλά το Αόρατο Κέντρο, μετέωρο και φευγαλέο, που συντονίζει τις σχέσεις και ρυθμίζει τις διαφορές τους". Ας παρακολουθήσουμε τη σκέψη του στο παρακάτω απόσπασμα:

"Μέχρι τώρα η σκέψη,  εξαρτημένη από την έρευνα  του Κόσμου (Είναι),  ως  θετικότητα, ως η πληρότητα της παρουσίας του Κόσμου, ως ‘’ουσίας’, εργάζεται με τον συλλογισμό, την λογική επιχειρηματολογία, διατυπώνοντας κατηγορικές ή κατηγορηματικές φράσεις, πασχίζοντας να αποδείξει την Αλήθεια, το Νόημα, την Αιτία, τον τον Σκοπό. Συνεχίζουμε να μιλάμε με όρους του είναι, του μη είναι, του όντος, του μη όντος, λέμε  ‘’αυτό είναι’’, ‘’αυτό δεν είναι’’ και καταθέτουμε λόγους και αιτίες  που ερμηνεύουν και εξηγούν του κόσμο και τα ‘’όντα’’. Η ανάγκη του ανήκειν σ ένα πλαίσιο σκέψης και δράσης και η ανάγκη εξασφάλισης και βεβαιότητας από τις συμβολικές μορφές και τις φαντασιακές ταυτότητες-ταυτίσεις, φαίνεται ακόμα ανθεκτική. Αυτή η ανάγκη είναι κατανοητή μέσα στα πλαίσια του κλασικού Λόγου, την μέγιστη μεταφυσική αφαίρεση, όπου  η ύπαρξη αιτιοκρατικών χωροχρονικών συσχετίσεων, η δυνατότητα χρονικών διασυνδέσεων μεταξύ πρότερου και ύστερου, αιτίας και αποτελέσματος και κατ΄ επέκταση η περιγραφή κάθε διυποκειμενικής εμπειρίας είναι απότοκες της διάκρισης του Όλου σε γνωρίζον υποκείμενο και αντικείμενο προς εξέταση, σε παρατηρητή και παρατηρούμενο, θα λέγαμε με σύγχρονους όρους. Άλλωστε ο ίδιος ο Λόγος, ως Απόλυτο Υποκείμενο (Αντικειμενικό), ως άχρονη Θετικότητα, διαστέλλεται και διακρίνεται από τον μη –Λόγο, την άβυσσο του Μηδενός, την Απόλυτη Σιωπή. Αυτό που προηγείται του Λόγου και της Γλώσσας, που τα διατρέχει και τα υπερβαίνει, δεν είναι ένα σημείο, δεν έχει αρχή και τέλος, άνοιγμα από όπου όλα αναδύονται και όλα επιστρέφουν.

Αναζητώντας τη γενεαλογική καταγωγή αυτής της οντολογικής εξέλιξης (την διαστολή και την διάκριση του Όλου σε μέρη, όπου το ένα μέρος υποτάσσεται στο άλλο), ανατρέχουμε στους προσωκρατικούς στοχαστές όπου ήδη διαφαίνεται η διάκριση, μιας που γίνονται οι πρώτες απόπειρες να οριστεί και να ονομαστεί ο Κόσμος, να γίνει δηλαδή ένα ιδιαίτερο ον, ένα σημείο. Η εξέλιξη αυτή  τυποποιείται στους κλασικούς της ελληνικής αρχαιότητας που συγκεκριμενοποιούν και μορφοποιούν του Κόσμο, τον ταυτίζουν με μια αφηρημένη οικουμενική μορφή (Ένθεη Φύση) και τον υποτάσσουν στην Ιδέα ή και την Ύλη. Έκτοτε η δυαδικότητα αποτελεί το γενετικό υλικό της φιλοσοφικής σκέψης στη μακραίωνη πορεία της και  διαμορφώνει τη μοίρα του ιστορικού κόσμου της Δύσης που ολοκληρώνεται πλανητικά και δύει. Αυτή η οντολογική εξέλιξη, η δυαδικότητα,  είχε ως μοιραία συνέπεια ο Κόσμος να γίνει ένα Ον που το θεμελιώνει η σκέψη μέσω των παραστάσεων, ένα ενδοκοσμικό ον, έστω το πιο γενικό και καθολικό. Έτσι όμως απωθήθηκε στο ασυνείδητο της σκέψης το αθεμελίωτο και μη αναπαραστάσιμο Εν-Όλον, λησμονήθηκε η σχέση μας μ΄ Αυτό που μετέχει σ΄ όλα και όλα μετέχουν σ΄ Αυτό, δίχως Αυτό να είναι ον και να υπάρχει, το καλειδοσκοπικό Αόρατο Εν, το Σύν-ολο όλων των προοπτικών και των δυνατοτήτων. Αυτό, το Αόρατο Εν-Πολλαπλό, εγκλείει το Ίδιο, το Άλλο και το Διαφορετικό  σε μια ενότητα, μη ταυτολογική που επαναλαμβάνεται, διαφοροποιημένα. Αυτό το Εν-Πολλαπλό, αόρατο ως  τέτοιο, που εκδηλώνεται στις πολλαπλές όψεις του ορατού, δίχως να ταυτίζεται μ΄αυτές, δεν είναι για να το ιδιοποιούμαστε με τις παραστάσεις μας, οι παραστάσεις του Κόσμου είναι οι μεταφυσικές αφαιρέσεις του, η έννοια-ες του Κόσμου. Ο άνθρωπος ιδιοποιείται τις παραστάσεις του για τον Κόσμο και θεμελιώνει την ανθρωποκεντρική εμπειρική κοσμοεικόνα του. Η  ‘’ιδιοποίηση’’ του Κόσμου μέσω των μεταφυσικών αφαιρέσεων-παραστάσεων παράγει την εξουσία της δύναμης, συνιστά τη ρίζα της ιδιοκτησίας (ιδιωτικής ή δημόσιας), της κατοχής, της επέκτασης, της κατάκτησης, της απαλλοτρίωσης και βέβαια των βαθέων υπαρξιακών αισθημάτων, της υποταγής, της κυριαρχίας, της μνησικακίας και της εκδικητικότητας που νοηματοδοτούν την ηθική της ατομικής/εγωϊστικής συνείδησης. Η  ‘’ιδιοποίηση’’ του Κόσμου που δεν είναι, αλλά μετέχει σ΄ όλα και σε τίποτα, δίχως αυτό να είναι ον, ιδέα, ή πράγμα, δίχως να έχει ιδιότητες και να γνωρίζει διακρίσεις, συνιστά τη ιστορία της μεγάλης πλάνης για τον ανθρώπινο πολιτισμό. Αυτό που είναι, δεν είναι ίδιο με τον εαυτό του, είναι αντιφατικό, δεν αποκλείει το μέσο, δεν έχει αποχρώντα λόγο. Αυτό, η μη τοπολογία του  καλειδοσκοπικού Αόρατου, η αέναη μεταμόρφωση της Ενότητας-  Πολλαπλότητας, χαράζει το διαγώνιο μονοπάτι της συμφιλίωσης όντων και πραγμάτων. Στο διαγώνιο αυτό μονοπάτι αρθρώνονται σε μια Ολότητα τα αποσπάσματα και συντονίζονται από έναν αόρατο ρυθμό. Η σκέψη που ξετυλίγεται σ΄ αυτό το σημείο προϋποθέτει μια μη-εννοιολογική κατανόηση του α-διανόητου, μια ευφυία, αστραπιαία, που θα ιχνηλατούσε τα σημάδια εκδήλωσης του αόρατου κενού, άλλη όψη του Πλήρους, μια ακραία ευαισθητοποίηση που θα προαισθανόταν το αόρατο άγγιγμα του κόσμου στις στιγμιαίες, διαχρονικές και παν-χρονικές εκφάνσεις του και θα μάντευε το μήνυμά του, μια ακρόαση της φωνής της σιωπής, τον αντίλαλο του κόσμου στην συνείδηση.

Η δυαδικότητα στον τομέα της οντολογικής σκέψης είχε το ανάλογό της στο σύνολό της  θεωρίας της γνώσης, από τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη με τη φιλοσοφία του Είναι έως και τον Καρτέσιο και την φιλοσοφία του Νοειν (Σκέπτομαι άρα Υπάρχω) και στην κατάληξή της με το λογικό θετικισμό του κύκλου της Βιέννης  και τη γνωσσανάλυση του Βιτγκενστάιν, θεμελιώθηκε στη μεταφυσική διάκριση Υποκειμένου – Αντικειμένου. Τόσο η κλασική γνωσιοθεωρία όσο και η νεώτερη επιστημολογία  συγκροτούν τη θεωρητική και μεθολογική δομή της σκέψης τους στην αρχή της διάκρισης και προβάλλουν την αξιωματική πεποίθηση ότι η γνώση αποκτάται από έναν εξωτερικό-αμέτοχο παρατηρητή μέσω  νοητικών κατασκευών που συνιστούν αναπαραστάσεις των ‘’αντικειμένων’’ στα οποία αποβλέπει η συνείδηση. Έτσι διαμορφώνονται κοσμοεικόνες και κοσμοθεωρίες για τον Κόσμο και τη Φύση, πρόκειται όμως για μυθικές ή μυθολογικές αφηγήσεις που συντάσσονται αφαιρετικά από τα συμβολικά-σημειωτικά συστήματα. Όμως ο ‘’εξωτερικός’’ παρατηρητής και το ‘’αντικείμενο’’ προς παρατήρηση συνιστούν Αυτό που τους συνιστά, το Αόρατο Εν-Πολλαπλό, που δεν γνωρίζει διακρίσεις, αλλά στεγάζει αρθρωμένες τις διαφορές.

Οι νοητικές κατασκευές εδράζονται στη λογική της συλλογιστικής απόδειξης, το κατ΄εξοχήν όργανο του θετικού-τεχνικού πνεύματος και του αιτιοκρατικού του πυρήνα,  και στην αποδειξιμότητα της νεώτερης πειραματικής μεθόδου, η οποία ασκείται σ΄ ένα πεδίο εκ των προτέρων οροθετημένο και καθορισμένο, αναζητώντας μια κατεύθυνση όντας προσανατολισμένη προς αυτό που θέλει να φτάσει και το οποίο κατευθύνει. Κυρίαρχο κατηγόρημα του θετικιστικού-ορθολογικού πνεύματος είναι η βούληση για δύναμη  και κυριαρχία. Έτσι, επιστημολογικά κριτήρια αληθείας του νεώτερου υλιστικού/μηχανιστικού πνεύματος, γίνονται ο υπολογισμός, η μέτρηση και η ποσοτικοποίηση και κατ΄επέκταση η χειραγώγισή τους και  τα ηθικά-αξιακά ισοδύναμα αυτού του πνεύματος είναι η σκοπιμότητα, ο ωφελισμός, η χρησιμοθηρία. Όμως αυτά που υπολογίζει, που μετράει και ποσοτικοποιεί ο άνθρωπος είναι τα προϊόντα των νοητικών κατασκευών, οι αντανακλάσεις των προβολών του, τα είδωλα του που σιτίζουν τον ναρκισσιστικό εγωϊσμό του. Ο φετιχισμός των ειδώλων κάνει τον άνθρωπο να μικραίνει και να εξαφανίζεται, να μένει δίχως Κόσμο, δίχως Άνοιγμα. Κόσμος, το αστέρι του ανθρώπου, αυτό που τον δρομολογεί, τον συνδέει, τον διατηρεί και τον μεταμορφώνει εργάζεται αθόρυβα και αθέατα για την μεταμόρφωση του ανθρώπου, για την ανάληψή του και την σύντηξή  του στο Ανοιχτό Όλον.

Όλα τα εξηγηματικά σχήματα, και όλες οι νοητικές κατασκευές της σύγχρονης επιστήμης, όσο τολμηρές και εάν είναι,  όσο και εάν σχετικοποιούν το υποκείμενο και το αντικείμενο, ενέχουν εικονικότητα (η οποία δεν είναι μόνο πραγματική ούτε και και μόνο φανταστική ή φαντασιακή) και αναφέρονται έκδηλα ή άδηλα σε μια μυθική ή μυθολογική αρχή. Αυτή η αρχή συνιστά την πεμπτουσία της μεταφυσικής σκέψης, την ιδρυτική πράξη της δυαδικότητας. Απαιτείται ένας τεχνικο-επιστημονικός στοχασμός που δεν θα καταφεύγει στην αναπαράσταση, ακόμα και εάν είναι μη παραστατικός. Αυτό σημαίνει ότι η επιστημολογία δεν θα εμμένει  στην παρουσία και θα την εξιολογεί θετικά και δεν θα απορρίπτει την απουσία και δεν θα την αξιολογεί αρνητικά. Μια επιστημολογία που θα ευλαβείται αυτό που επέχει, το ανυπολόγιστο, αυτό που διαφεύγει, το μηδέν και το τίποτα και θα συντονίζεται με το χρόνο και τις μεταμορφώσεις του. Μια επιστημολογία που θα αρνείται τα συστήματα και τα πρότυπα, επιεδή γνωρίζει ότι αίτια και αιτιατά και οι δεσμοί τους, μέρη και ολότητες, όπως και το αποκαλούμενο όλον θεμελιώνονται σ΄Αυτό, το αθεμελίωτο, στην άβυσσο του μηδενός, άλλη όψη του Κόσμου, απο την οποία αναδύονται και στην οποία επιστρέφουν, μεταμορφωμένα. Θα αναρωτηθει δικαιολογημένα κάποιος-α, αυτό που αναφέρουμε δεν εκφεύγει από τη δυνατότητα της επιστημονικής γνώσης; δεν δείχνει το τέλος της γνώσης; όπως την γνωριζουμε; Αυτό που λέμε είναι ότι μετά το τέλος της  γνώσης χαράζεται ένα διαγώνιο μονοπάτι, το μονοπάτι της συνείδησης, η συνείδηση της ποιητικότητας του Κόσμου που πληροφορεί γι΄αυτό που δεν είναι, το Αδια-νόητο που μετέχουμε και το μεταμορφώνουμε, αγνοώντας το, δίχως Αυτό να μας αγνοεί. Αυτό προϋποθέτει να εισέλθουμε στο βασίλειο της σφαιρικής σκέψης, που δεν αποκλείει τίποτα και τα πάντα την διαφωτίζουν, στην Αποδοχή του Κόσμου, που δεν είναι, αλλά ξετυλίγεται ως ρυθμός των μεταμορφώσεων του χρόνου, ως σπείρα, με διπλή είσοδο και έξοδο που τα δύο άκρα της είναι ταυτόχρονα σημεία εκκίνησης και άφιξης. Αυτό σημαίνει την ανάδυση ενός πλάσματος που κεραυνοβολείται απευθείας από τον Κόσμο, συντονίζεται μ΄αυτό που τον δρομολογεί, τον συνδέει, τον διατηρεί και τον μεταμορφώνει, ένα πλάσμα που απέρχεται, επερχόμενο και επέρχεται, απερχόμενο. Έν πλάσμα που δεν τοπο-θετείται απλώς σε ορισμένο σημείο του ιστορικού χωρόχρονου, αλλά έχει συνείδηση ότι μετέχει της υπέρλογης εμπειρίας του ενιαίου κοσμικού χωροχρόνου, ότι διαμορφώνεται και διαμορφώνει Αυτό που δεν είναι, το Αόρατο Εν/Πολλαπλό που επαλαμβάνεται διαφοροποιημένα".

Η παθιασμένη και συγχρόνως νηφάλια εμπλοκή του Αλέξη Καρπούζος με τα φιλοσοφικά και επιστημολογικά προβλήματα και τις εντάσεις στην καρδιά της ύπαρξης, δίνει δύναμη στην έκκλησή του για ένα ατομικό και συλλογικό ψυχικό και πνευματικό εξελικτικό άλμα. Μας καλεί να προχωρήσουμε πέρα ​​από το φόβο, να αντιμετωπίσουμε τη σύγχυση μας και να δημιουργήσουμε μια κουλτούρα υψηλότερης συνείδησης. Ο Αλέξης καρπούζος είναι ο δάσκαλος της πνευματικής συνειδητής εξέλιξης και της κοινωνικής συμβολής της.


ΑΡΘΡΑ[]

  1. Tα παιδια των αστεριών

H μοντέρνα μοριακή βιολογία μάς δείχνει ότι όλες οι μορφές ζωής πάνω στον πλανήτη κωδικοποιούνται σε μια κοινή γενετική γλώσσα, μια βαθιά ενότητα διέπει την επιφανειακή ποικιλία της ζωής. Ολόκληρος ο περίπλοκος ιστός της γήινης ζωής αποτελεί ένα συνεκτικό και αλληλένδετο σύστημα ανάδρασης.  Η αστροφυσική μάς διαβεβαιώνει ότι το ανθρώπινο σώμα είναι φτιαγμένο από άνθρακα, οξυγόνο, υδρογόνο και άζωτο, από μικρότερες ποσότητες φωσφόρου και θείου και από μικρότερες ποσότητες σιδήρου και άλλων ιχνοστοιχείων. Τα σχετικά ελαφριά στοιχεία, όπως το οξυγόνο και το άζωτο δημιουργούνται μέσα στους πυρήνες των άστρων με τη διαδικασία που λέγεται ‘’νουκλεοσύνθεση’’. Τα βαριά στοιχεία, όπως ο σίδηρος, δημιουργούνται με τη σειρά τους από τα ελαφρότερα κ.λπ. Αν τα άστρα εκραγούν σαν ‘’σουπερνόβες’’ σπέρνουν στο διαστρικό διάστημα τις χημικές ουσίες που είναι απαραίτητες για τη ζωή. Τα περισσότερα, λοιπόν, άτομα που δομούν τα σώματά μας, κατασκευάζονται στην καρδιά κάποιου άστρου. Όταν κοιτάζουμε τον ουρανό τη νύχτα, νοιώθουμε τη συγγένεια με τα φώτα που καίνε στην κοσμική νύχτα, θυμόμαστε τις αρχέγονες ρίζες μας, συνδεόμαστε με την ίδια μάς την ύπαρξη. Είμαστε παιδιά των άστρων, από τον διασκορπισμό της ενέργειας τους δημιουργούνται τα όντα και με το θάνατό τους θα διασκορπιστούν στα άστρα για να δημιουργήσουν νέες μορφές ζωής σε άλλους συμπαντικούς τόπους Αν κοιτάξουμε τα πράγματα από μια άλλη προοπτική θα αποκαλυφθεί μια ακόμα βαθύτερη σχέση. Το πιο απλό άτομο στον πίνακα των στοιχείων είναι το υδρογόνο, είναι το βασικό συστατικό της κοσμικής δημιουργίας, όλα τα άλλα προήλθαν από αυτό. Οι πυρήνες όλων σχεδόν των ατόμων υδρογόνου στον κόσμο, δημιουργήθηκαν στο πρώτα ελάχιστα λεπτά της Κοσμικής έκρηξης. Η γέννηση του σύμπαντος  προμήθευσε την πρώτη ύλη για την κατοπινή σύνθεση όλων των πιο σύνθετων στοιχείων, με την πυροδότηση των άστρων. Από μια βαθύτερη έννοια μπορούμε να παραδεχτούμε ότι όλα τα φυσικά συστατικά του σώματος προέρχονται απευθείας από τη γέννηση του σύμπαντος. Όλα τα όντα του κόσμου συνδέονται άρρηκτα μεταξύ τους, υφαίνοντας μία άψογη, ολιστική μονάδα πληροφορίας.

Αν θέλετε να ακουμπήσετε, να ψηλαφίσετε, να πιάσετε στα χέρια σας το εσωτερικό ενός άστρου, δεν χρειάζεται να πάτε στον Ήλιο ή σε κάποιο άλλο άστρο. Αρκεί να χαϊδέψετε το πρόσωπό σας, κάποιο πλάσμα δίπλα σας, ένα ζώο, να φάτε ένα φρούτο. Όλα αυτά αποτελούνται από χημικά στοιχεία, τα οποία γεννήθηκαν στο εσωτερικό των άστρων. Ο Ήλιος, η Γη και όσα όντα την κατοικούν, ορατά και αθέατα, δημιουργήθηκαν από αστροϋλικά που εκτοξεύθηκαν πριν  δισεκατομμύρια χρόνια από κάποια αστρική έκρηξη σουπερνόβα. Κάθε πλάσμα του κόσμου, ενυπάρχει μέσα σε όλα τα άλλα και όλα τα πλάσματα ενυπάρχουν μέσα στο Ένα. Τίποτα δεν είναι χωριστό στον τετραδιάστατο χορό του συμπαντικού χωροχρόνου, κάθε πλάσμα ‘’είναι’’ το άλλο. Η ενότητα της συμπαντικότητας, με την πλήρη σημασία του όρου, συνεχής και αδιάσπαστη, διασφαλίζει την ενότητα της ανθρώπινης ύπαρξης και μ΄ αυτή την έννοια συνιστά την υπερβατική διάσταση του όντος, Ο θάνατος των άστρων είναι ταυτόχρονα το τέλος τους και η αρχή της ζωής. Χωρίς τα χημικά στοιχεία που γεννήθηκαν στο εσωτερικό των άστρων και απελευθερώνονται τη στιγμή των αστρικών εκρήξεων δεν θα υπήρχαν πλανήτες και δορυφόροι, σύννεφα και βράχια, ή άνθρωποι και ζώα, αφού όλα αυτά είναι φτιαγμένα από τα υλικά που γεννήθηκαν στην κόλαση των αστρικών θανάτων. Είμαστε, όλοι αστερόσκονη, γεννηθήκαμε από το θάνατο των άστρων, φέρουμε το θάνατό τους με τη ζωή μας και κάποια μέρα θα ξαναγυρίσουμε στα άστρα. Όχι ότι θα επιστρέψουμε στα άστρα σαν μετανάστες, αλλά επειδή τα σώματά μας αποτελούνται από μερικά από τα 92 χημικά στοιχεία που υπάρχουν ελεύθερα στη φύση, τα χημικά αυτά στοιχεία δεν θα καταστραφούν αλλά θα διασκορπιστούν στο Σύμπαν, θα ενωθούν με άλλα χημικά στοιχεία που υπάρχουν στα νεφελώματα δημιουργώντας δεύτερης, τρίτης, τέταρτης γενιάς άστρα, νέους πλανήτες και νέα είδη ζωής. Κι έτσι κάποια μέρα θα υπάρξουν κι άλλοι κόσμοι, γεμάτοι με άλλα όντα, αστρικά όντα, που θα γεννηθούν από τις στάχτες ενός κάποιου άλλου πεθαμένου άστρου. Ενός άστρου που σήμερα το λέμε Ήλιο. Με άλλα λόγια, ο κοσμικός χάρτης καταγράφεται ως πληροφορία στη φυσικοχημική δομή των όντων που διαμορφώνει την κοσμική κοινότητα, μια συμπαντική κοινότητα η οποία διέπεται από μια ρυθμική εναλλαγή δημιουργίας και καταστροφής, ανάδυσης μορφών και αφανισμού τους.  

Για να αποδεσμεύσουμε αυτό το επιπλέον από άνθρωπος που είναι ο άνθρωπος, απαιτείται η υπέρβαση της ανθρωποκεντρικής αυτο- εικόνας, η ‘’Άνοδος’’, από τον περιορισμένο άνθρωπο του ανθρωποκεντρικού ουμανισμού στο εκτεταμένο και απεριόριστο κοσμικό πλάσμα, το οποίο αναγνωρίζει ότι η ύπαρξή του δεν είναι διαχωρισμένη και απομονωμένη, αντίθετα συνιστά συνύπαρξη με όλη την κοσμική δημιουργία, ορατή, αθέατη και αόρατη. Συνύπαρξη όχι μόνο στο περιορισμένο διάστημα που αντιλαμβάνεται ως ζωή, αλλά συνύπαρξη με το συν -όλο του ά-άχρονου χρόνου, συνύπαρξη με το συν-όλο της κοσμικής εξέλιξης. Ήδη, από την ανάδυση από το αβυσσαλέο βάραθρο του Μηδενός και σε όλες τις φάσεις του μεγάλου χωροχρονικού ταξιδιού που οδήγησε στη συνειδητοποίηση αυτής της εξέλιξης, η ενότητα της ύπαρξης που είναι ο κόσμος είναι αδιάσπαστη, αδιάκοπη και συνεχίζεται. Ο άνθρωπος, ως κόσμος, και το κάθε πλάσμα έχουν διατρέξει όλη την κλίμακα του βαθέους χρόνου, πέραν από το σημείο της χωροχρονικής εξέλιξής τους και από τις διαφορές φάσεις της συνειδητότητάς τους, δηλαδή της κοσμικής ανάπτυξής τους, συγκροτούνται από την ολιστική μονάδα πληροφορίας που συνιστά ο σφαιρικός χωροχρόνος. Ο σφαιρικός χωροχρόνος που συνιστά το συν-όλο όλων των προοπτικών, το αόρατο και φευγαλέο κέντρο που σχετίζει και συντονίζει τις διαφορές, διασφαλίζοντας την ενότητά τους.

Απαιτείται η ευαισθησία της διασυνδεδεμένης ζωής και η συνείδηση της κοσμικότητας για να ακούσουμε τον ήχο μιας παράξενης μουσικής, η μελωδία, που χαρά της είναι η γέννηση καινούργιων γαλαξιών, η μελωδία, που η θλίψη της είναι ο θάνατος των ήλιων. Η αποδέσμευση από τη μυθολογική διάκριση του χρόνου σε παρελθόν, παρόν και μέλλον, από την οποία παράγεται το εγώ-εαυτός και ο φόβος του θανάτου, μπορεί να συμβάλλει στην επανασύνδεση με τον άχρονο κόσμο που μάς συνιστά. Η κατάρρευση των φραγμών μεταξύ του εγώ-εαυτού και του άλλου, που διαχωρίζει και προκαλεί συμφορές, μπορεί να  αποδεσμεύσει τη συνείδηση από το κέλυφος του εγώ (ατομικού ή συλλογικού) και όπως η πεταλούδα να σπάσει το κουκούλι της για να πετάξει προς τον ήλιο, από τον οποίο αναδύθηκε και από τον οποίο έλαμψε, τον οποίο νοσταλγεί και αναζητά στο κοσμικό της ταξίδι. Εξερευνητές, ταξιδιώτες της κοσμικής περιπέτειας αναζητάμε την αποδέσμευση από το χρονικό περιορισμό και την επανασύνδεση με το ά-άχρονο που είναι στην καρδιά της σκέψης και της ψυχής. Το ά-άχρονο συνιστά το α-αδιανόητο του ανθρώπου, αγγελιοφόρος του οποίου είναι ο ίδιος.

2. Η Δημιουργικότητα της αβύσσου

Μετά τους προσωκρατικούς και ιδιαίτερα μετά τον Ηράκλειτο μέχρι και τον Χέγκελ κάθε μεταφυσική σκέψη διατυπώνει τους όρους της ενότητας του Κόσμου, αναζητώντας την ουσία του, διαχωρίζοντας όμως το είναι από το μηδέν, το είναι από το φαίνεσθαι, τα πράγματα από τα φαινόμενα, αποδίδοντας σ΄ένα από τα δύο αντίθετα, θέση υπερβατικής Αρχής. Οι κλασικές μεταφυσικές-ιδεαλιστικές ή και υλιστικές θέσεις που έχουν διατυπωθεί, θεωρούσαν έναν προ-δεδομένο κόσμο που διέπεται από μια υπερβατική αναγκαιότητα και έναν φυσικό κόσμο που υποτάσσεται στην αναστρεψιμότητα, που διέπεται δηλαδή από συνέχεια, αιτιότητα και χρονική συμμετρία- η γνώση του οποίου οδηγεί εγγύτερα στη Θεία- Άχρονη Σοφία. Δέσμιοι της ιδεολογικής επένδυσης της διάνοιας, δηλαδή της Δογματικής μεταφυσικής, επιχείρησαν να εξαλείψουν το ερώτημα του Κόσμου, να επιβάλλουν την Αλήθεια, την Αιτία, το Σκοπό της Απόλυτης Αλήθειας.

Αν αυτός είναι ο οντολογικός ορίζοντας της κλασικής φιλοσοφικής σκέψης, ομόλογη ήταν και η επιστημολογική πεποίθηση για τη συμπαντική φύση (μακροσκοπική και μικροσκοπική), η οποία νοηματοδοτούνταν μέσα στο πλαίσιο της μεταφυσικής ιδέας, δηλαδή μιας καθολικής φυσικής αιτιοκρατίας, όπου δεν υπάρχει καμία ρωγμή, καμία ρήξη της ντετερμινιστικής συνέχειας, δηλαδή όλα στο σύμπαν υπακούουν σε αυστηρούς νόμους και σε αναλογίες μεταξύ αιτιών και αποτελεσμάτων, δηλαδή διαμορφωνόταν μια εικόνα του σύμπαντος ως μια απέραντη ταυτολογία, όπου όλα θα μπορούσε κανείς να τα προβλέψει και να τα εξηγήσει. Αυτή η μεταφυσική πρόσληψη του Κόσμου συνεπάγεται την άρνηση της δημιουργίας, της συνεχούς δημιουργίας καινούργιων κόσμων και δημιουργία μορφών που δεν είναι αναγώγιμες οι μεν στις δε, θα λέγαμε ότι είναι απερίσταλτες και δεν μπορούν να αναχθούν οι μεν στις δε. Η Δογματική μεταφυσική πρόσληψη του Κόσμου αρνείται την ποιητικότητα του Κόσμου, το αβυσσαλέο μη χαοτικό χάος. Ονομάζουμε Κόσμο – όχι τον εμπειρικό κόσμο, αλλά το Εν-Παν που δεν περιορίζεται σε μια από τις διαστάσεις του -, το αβυσσαλέο μη χαοτικό χάος, γιατί ο βασικός του προσδιορισμός είναι από τη μια το ανεξάντλητο και το απύθμενο και ταυτόχρονα το ανεξάντλητο και το απύθμενο είναι δύναμη και ενέργεια μόρφωσης και μορφοποίησης κόσμων. Με άλλα λόγια διατυπωμένα τα παραπάνω θα λέγαμε ότι το Χάος είναι και Κόσμος γιατί είναι δημιουργία κόσμων και μορφών εκ του μηδενός, αλλά ακριβώς γι΄αυτό το λόγο ο Κόσμος είναι και Τάξη, δηλαδή είναι οργάνωση, είναι ολότητα κόσμων και μορφών που η ίδια είναι κατά το μάλλον ή ήττον ως ολότητα οργανωμένη που ενέχει και Χάος και μ΄αυτή την έννοια «είναι» απροσδιόριστος.

Που βρισκόμαστε;

Από το άχρονο, αναλλοίωτο, αυτόνομο Είναι της παραδοσιακής μεταφυσικής φιλοσοφίας (Φύση, Θεός, Ενσυνείδητο Ορθολογικό Υποκείμενο) που διέπεται από εγγενή αναγκαιότητα και που το αναπαριστούν έλλογα υποκείμενα-παρατηρητές, περισσότερο ή λιγότερο ισομορφικά στο νου τους, μεταβαίνουμε σε έναν Κόσμο, ως δέσμη, δυνητικά απεριόριστων δυνατοτήτων, ο οποίος συν-διαμορφώνεται με τη Σκέψη. Η Σκέψη, ως δέσμη, δυνητικά απεριόριστων δυνατοτήτων, ο Κόσμος ως δέσμη δυνητικά απεριόριστων σκέψεων, συν-διαμορφώνονται και συν-παράγονται, συνιστούν Αυτό που τα συνιστά. Αυτό, το ενιαίο και διαφοροποιημένο Αόρατο Εν που εκδηλώνεται στις πολλαπλές μορφές του ορατού ούτε είναι ούτε δεν είναι, ούτε υπάρχει, ούτε δεν υπάρχει, αναδύεται από ένα αρχέγονο βάραθρο, από μια άβυσσο που αποκαλούμε Μηδέν, ως κενός χωροχρόνος που ξετυλίγει τα θαύματα και τα πλήγματά του Αόρατου Εν και επιστρέφει σ΄αυτό και το μεταμορφώνει. Δεν υπάρχει πλέον η Σκέψη και ο Κόσμος, η Σκέψη δεν είναι μέσα στον Κόσμο ούτε και ο Κόσμος μέσα στην Σκέψη, η Σκέψη ειναι η άλλη όψη του Κόσμου και ο Κόσμος η άλλη όψη της Σκέψης, θέτουμε σε εισαγωγικά το είναι για να αναδείξουμε ότι αυτή η ενιαία και ταυτόχρονα διπλή σχέση, δεν είναι στατική και αμετάβλητη, ούτε όμως δυναμική και μεταβαλλόμενη, δεν είναι καν σχέση, αλλά αόρατος ρυθμός που διαρκεί και αλλάζει, συντονίζει και μεταμορφώνει αμοιβαία την ενότητα/πολλαπλότητα του Ανοίγματος που διέπεται από παραδοξότητα. Ο άνθρωπος δεν είναι άνθρωπος (δηλαδή αυθαίρετη επινόηση της ανθρωπομορφικής και ανθρωποκεντρικής συμβατικής λογικής) αλλά ά-τοπος τόπος της παν-τοπολογίας του σύμπαντος που διέπεται από χρονικότητα. Η ανάδυση του ανθρώπου, η διατήρησή του και η μεταμόρφωσή του είναι σύμφωνη με τον χωροχρόνο του ερωτώμενου κόσμου, η ερώτηση που τίθεται στον άνθρωπο και τον συστήνει, μεταβάλλει και τον τοπο-θεσία της ύπαρξής του στο κοσμο-ιστορικό γίγνεσθαι.

Σε επιστημολογικό πεδίο, από τη μεταφυσική ιδέα μιας καθολικής φυσικής αιτιοκρατίας, όπου δεν υπάρχει καμία ρωγμή, καμία ρήξη της ντετερμινιστικής συνέχειας, δηλαδή όλα στο σύμπαν υπακούουν σε αυστηρούς νόμους και σε αναλογίες μεταξύ αιτιών και αποτελεσμάτων, δηλαδή η εικόνα του σύμπαντος ως μια απέραντη ταυτολογία, μεταβαίνουμε σε μια στοχαστική θεώρηση του φυσικού κόσμου, δηλαδή σε μια ενδεχομενική και πιθανοκρατική θεώρηση. Αυτό σημαίνει ότι ο φυσικός κόσμος δεν συνιστά ένα ον υλικό ή ιδεατό, κλειστό, άχρονο, αμετάβλητο, αυτοτελές και ακέραιο, αυτές οι έννοιες συνιστούν λογικές αφαιρέσεις της ανθρωποκεντρικής νόησης, αλλά χαρακτηρίζεται από: α) ανοιχτότητα, άνοιγμα, δυνητικά, απεριόριστων δυνατοτήτων, β) από εγγενή ρευστότητα, απροσδιοριστία και σχετικότητα- μεταβλητότητα, γ) από χρονικότητα και όχι από μεταφυσική κλειστότητα. Η ενότητα του συμπαντικού κόσμου εκδηλώνεται μέσα από τη διαφοροποιητική κίνησή της μεταβαλλόμενης τοπολογίας του κενού χωροχρόνου και των πολλαπλών δυνατοτήτων πραγμάτωσής της. Η ενότητα του συμπαντικού κόσμου μάς διαμορφώνει -όχι χωρίς τη δική μας συμμετοχή – ενώ πάντοτε μάς διαφεύγει, μιας που για να σκεφτούμε, να μιλήσουμε και να πράξουμε θεματοποιούμε και σχηματοποιούμε αυτό που μεταμορφώνεται. Όμως καμιά λέξη και κανένα πράγμα δεν αφήνονται να θεματοποιηθούν οριστικά και να προσδιοριστούν με ακρίβεια. Καμιά σκέψη δεν είναι ποτέ πλήρης και εξαντλητική, καμιά μέθοδος δεν κατορθώνει να ακινητοποιήσει το ρου του κόσμου και ο λόγος και η ρευστότητα δεν αφήνονται να συλληφθούν οριστικά από καμιά ενοποίηση. Η παραδοχή ότι τίποτα δεν είναι και δεν λέγεται στο σύνολό του και ότι η ομιλία και η πράξη συνιστούν αφαιρέσεις αυτού που δεν είναι παρά εν τω γίγνεσθαι μπορεί να μάς κάνει να μάθουμε και να ξαναμάθουμε. Αυτό, οι μεταμορφώσεις του Αόρατου Κόσμου δεν είναι, ξετυλίγεται ως Όλον-Τίποτα, ως Τίποτα – Παν. Το ξετύλιγμα αυτό, ο Χρόνος – και όχι οι χρόνοι που εκδηλώνονται μέσα στη γλώσσα της σκέψης και εξαιτίας της και οικοδομούν κόσμους του Κόσμου-, η μη συμμετρική συμμετρία του Όλον-Τίποτα, του Τίποτα-Παντός που περιστρέφεται ενιαία και τρισδιάστατα, συγχρονικά – διαχρονικά-πανχρονικά, τοπικά, οικουμενικά και συμπαντικά.

ΑΠΟΦΘΕΓΜΑΤΑ - ΑΛΕΞΗΣ ΚΑΡΠΟΥΖΟΣ[]


Αλέξης καρπούζος, φιλόσοφος και συγγραφέας

Σκέψεις, Αλέξης καρπούζος

  1. "Όταν κοιτάζουμε τον ουρανό τη νύχτα, νοιώθουμε τη συγγένεια με τα φώτα που καίνε στην κοσμική νύχτα, θυμόμαστε τις αρχέγονες ρίζες μας, συνδεόμαστε με την ίδια μας την ύπαρξη. Είμαστε παιδιά των άστρων, από τον διασκορπισμό της ενέργειας τους δημιουργούνται τα όντα και με το θάνατό τους θα διασκορπιστούν στα άστρα για να δημιουργήσουν νέες μορφές ζωής σε άλλους συμπαντικούς τόπους. Απαιτείται η ευαισθησία της διασυνδεδεμένης ζωής και η συνείδηση της κοσμικότητας για να ακούσουμε τον ήχο μιας παράξενης μουσικής, τη μελωδία, που χαρά της είναι η γέννηση καινούργιων γαλαξιών, τη μελωδία, που η θλίψη της είναι ο θάνατος των ήλιων. Η αποδέσμευση από τη μυθολογική διάκριση του χρόνου σε παρελθόν, παρόν και μέλλον, από την οποία παράγεται το εγώ-εαυτός και ο φόβος του θανάτου, μπορεί να συμβάλλει στην επανασύνδεση με τον άχρονο κόσμο που μάς συνιστά"
  2. "Ο Κόσμος, ξεδιπλώνεται και αναδιπλώνεται και μέσα σε μια αδιάκοπη μεταμόρφωση, παραμένει δίχως αρχή και τέλος. Κόσμος, το Καλειδοσκοπικό Αόρατο, μέσω του οποίου εμφανίζονται αίτια και δεσμοί, μέρη και πολυσύνθετα και ακόμα το περίφημο όλον της μεταφυσικής, συνιστά την ενότητα του πλήρους και του κενού, του Παντός και του Τίποτα. Αυτή η Ενότητα, η μη ταυτολογική, διανοίγει και διανύει έναν τόπο μη τοπολογικό, που ανοίγεται και παραμένει χαίνων, καθώς έχει ερημωθεί από αυτό που αποσύρεται, τον χρόνο, τον μη χρονολογικό".
  3. "Χρόνος, Αυτό το ελικοειδές μονοπάτι μέσω του οποίου διέρχεται η ολική δομή του κόσμου που επαναλαμβάνεται διαφοροποιημένα και γι΄αυτό απροσδιόριστα, δημιουργεί-καταστρέφοντας και καταστρέφει-δημιουργώντας. Αυτό, το αρχέγονο συμβάν της γέννησης και του αφανισμού, στο συγχρονικό-διαχρονικό-πανχρονικό του ξετύλιγμα ως Ένα-Πολλαπλό, ως Όλον-Τίποτα, το αθεμελίωτο και μη αναπαραστάσιμο Αόρατο, μετέχει σ΄όλα και όλα μετέχουν σ΄αυτό, δίχως αυτό να είναι ή να μην είναι, να υπάρχει ή να μην υπάρχει, ούτε αρχικώς, ούτε εντέλει".
  4. "Ο κόσμος, όπου ο άνθρωπος ήταν το κέντρο του σύμπαντος, το εγώ, το κέντρο της συνείδησης, ο κόσμος στον οποίο η γη χωριζόταν από τον ουρανό και ο ορίζοντας της αγάπης περιοριζόταν στα μέλη της οικογένειας, αυτός ο κόσμος έχει παρέλθει. Η επιβίωση δεν απαιτεί τη βούληση του ελέγχου, της ιδιοποίησης, της κατοχής και της κατάκτησης, αλλά τη σοφία της γενναιόδωρης αποδοχής και της συνύπαρξης όλων των πλασμάτων και της κοσμικής δημιουργίας στο σύνολό της. Όλα τα πλάσματα, ορατά, αθέατα και αόρατα, συνδέονται άρρηκτα, είναι ίδιες και διαφορετικές μορφές της Κοσμικής Ολότητας και των χωροχρονικών μεταμορφώσεών της. Κάθε πλάσμα συνοψίζει τη γη και τον ουρανό, το θνητό και το αθάνατο, το ένχρονο και το άχρονο, το πεπερασμένο και το απεριόριστο".
  5. ''Μια παιδεία, άξια του ονόματός της, μαθαίνει στους ανθρώπους να διερευνούν τους γρίφους, τα μυστήρια και τους στροβιλισμούς του κόσμου και της ζωής, να συμφιλιώνονται με την ασαφή, διφορούμενη και αινιγματική φύση τους. Μαθαίνει στους ανθρώπους να συντονίζονται με τον χρόνο και τους ρυθμούς του, να δέχονται το φως και τη σκιά των όντων να ακούνε την σιωπή στο λόγο τους και να δείχνουν ευλάβεια  στο άρρητο που μάς κατοικεί, να αντέχουν με θάρρος και αξιοπρέπεια την άβυσσο του μηδενός, να θέτουν τολμηρά και ανοίκεια ερωτήματα χωρίς ντροπή ή ενοχή, να ανταποκρίνονται με χαρά στην ποιητικότητα του κόσμου, να δοκιμάζουν στην πράξη τη φαντασία που τους διαπερνά''.


ΒΙΒΛΙΑ, ΑΛΕΞΗΣ ΚΑΡΠΟΥΖΟΣ[]

Ο Αλέξης καρπούζος έχει εκδώσει 15 βιβλία στα Ελληνικά. Τα θέματα των βιβλίων του περιστρέφονται γύρω από τη οντολογία και τη μεταφυσική, τις κοινωνικές και ανθρωπιστικές επιστήμες, τη φιλοσοφία και την ιστορία των ιδεών και την κοσμολογία.

κλασική αρχαιότητα, αλέξης καρπούζος


Η αφύπνιση της κοσμικής συνείδησης, αλέξης καρπούζος

Ρομαντισμός, αλέξης καρπούζος

Βούδας και κινέζική σκέψη, αλέξης καρπούζος

Οι ρίζες του γερμανικού πνεύματος, αλέξης καρπούζος

Προσωκρατικοί, αλέξης καρπούζος

Η εποχή των μάγων, αλέξης καρπούζος

Το χρονικό της σκέψης, αλέξης καρπούζος

Χριστιανική θεολογία, αλέξης καρπούζος

Μεταφυσική-Γνωσιοθεωρία, αλέξης καρπούζος


Φιλοσοφία της επιστήμης, αλέξης καρπούζος

Οι γλώσσες του κόσμου, αλέξης καρπούζος


ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΑΛΕΞΗΣ ΚΑΡΠΟΥΖΟΣ[]

Αλέξης καρπούζος, φιλόσοφος και συγγραφέας

Αλέξης καρπούζος, φιλόσοφος καΙ πνευματικός δάσκαλος

Αλέξης καρπούζος, μύστης και οραματιστής

Αλέξης καρπούζος, συγγραφέας και μέντορας




Advertisement